Korancha ceramics และสถานีซาเซโบะ

รถไฟ 7 ดาว สถานีรายทาง และร้านเซรามิค

โดย Atchara Suttisirikul   

Korancha ceramics และสถานีซาเซโบะ 

รถไฟสุดสำราญ The Seven Stars in Kyushu ทิ้งเราที่สถานีอะริตะ แล้ววิ่งต่อไป ส่วนพวกเราที่ลงไปดูเตาเผาและเครื่องเคลือบเซรามิก เมื่อจบรายการจะนั่งรถตามไปขึ้นรถไฟที่ซาเซโบะ ทุกคนต้องจำเวลานัดและสถานที่นัดพบให้ได้ เพราะตกรถบัสก็ตกรถไฟ อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้บนเกาะคิวชู

       ออกจากร้านอิมาเอม่อน คิลน์ ต่างคนต่างกางแผนที่ที่ได้รับแจกมา มาพวกหนึ่งมุ่งหน้าไปที่อาคารร้านค้าที่เห็นไกลๆ ส่วนอีกพวกเห็นเตาเผาอีกหลายแห่งตั้งเรียงกันเป็นตับ ก็เลยตัดสินใจเดินดูหน้าต่างร้านค้าไปเรื่อยๆ ไหนๆ เราก็มาถึงถิ่นเซรามิกแล้ว ดูให้ชุ่มตาชุ่มใจ แต่แล้วใครคนหนึ่งก็เลี้ยวฉับเข้าไปในร้านชื่อโกรังชา อย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แค่เห็นว่าของที่วางโชว์ไว้สวยดี พวกที่เดินมาตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่เลี้ยวตามกันไป

    พนักงานพาเราไปดูเตาเผา ก่อนจะพาขึ้นไปจิบชาที่ห้องรับรอง ปรากฎว่าคณะนี้สะดุดพรมแดงเข้าจังเบ้อเร่อ เนื่องจากร้านนี้เป็นร้านที่ทำถ้วยชามถวายพระจักรพรรดิ ทำสินค้าไปออกงานเอ็กโป ที่ฟิลาเดลเฟีย แล้วก็เคยทำลูกถ้วยไฟฟ้าคุณภาพสู้ฝรั่งเศสได้ ให้กับประทศชาติเพราะพระจักรพรรดิ (อีกองค์) เคยขอให้ดูว่าทำได้ไหม

      ขอยกนิ้วให้คุณคนนี้ว่าตาถึงเป็นอันดับสองรองจากคุณคนที่ชอบโถราคาแพงที่สุดในร้านค้า กิจการของโกรังชาก็มีมานมนานแล้วเหมือนกัน (ค.ศ. ๑๖๘๙ สมัยพระเพทราชา และยามาดะ โน่น) พอถึงรุ่นที่ ๘ ก็จดทะเบียนตั้งบริษัท สมัยไปออกงานที่เอ็กซโป และพระจักรพรรดิเคยเสด็จมาที่นี่ด้วย  (ถ้าฟังถูก) 

    ตอนชมสินค้าในร้านค้า หลายคนเริ่มเสียเงิน คนหนึ่งชอบจานใส่ผลลายผลไม้ มี ๕ ใบ ก็ผลไม้ ๕ ชนิด ญี่ปุ่นทำทุกอย่างเป็น ๕  ฝรั่งมักทำสี่ชิ้น  ไม่ก็ครึ่งโหล

    แล้วอีกคนหนึ่งก็ได้จานรับประทานขนมสีน้ำเงินเข้ม ลายดอกไม้โปร่งสีขาว อีกคนชี้ไปที่ถ้วยชามชุดที่เป็นลาย “เจ้าชายน้อย” สรุปว่าร้านที่แล้วเป็นร้านประเพณี ผลิตของหรู ลวดลายอิงของโบราณ เน้นเทคนิคและสีสัน ร้านนี้เป็นร้านสมัยใหม่ ผลิตของสวย สนุก ลวดลายปรับเปลี่ยนตามยุคสมัย ร้านโน้นเป็นของซื้อแล้วต้องถนอม ต้องเก็บไว้โชว์ ร้านนี้ขายของพอจะนำไปใช้รับแขกได้ ไม่ถึงกับต้องเก็บเข้าตู้โชว์อย่างเดียว

    กว่าจะคิดเงินเสร็จ จ่ายเงินครบ พนักงานรถไฟต้องโทรศัพท์ไปบอกรถบัสให้รอผู้โดยสารที่ยังไปไม่ถึงประมาณครึ่งคันรถ สุดท้ายแทนที่จะรอให้แต่ละคนต้วมเตี้ยมไปถึงรถบัส (ส.ว. เป็นส่วนมาก)  รถบัสตัดสินใจขับมารับกลุ่มนี้ถึงหน้าร้าน แล้วขับพาเราไปสถานีรถไฟ เพื่อโบกมือลาตัวการ์ตูนน่ารักและการส่งเราขึ้นรถไฟอย่างยิ้มแย้มแจ่มใสเพื่ออำลาซาเซโบะ 

บทความนี้เป็นประโยชน์หรือไม่

แนะนำการแก้ไข

0
0
Atchara Suttisirikul

Atchara Suttisirikul @atchara.suttisirikul

นักการเงิน ที่ชอบเที่ยวแบบชิวๆ

แสดงความคิดเห็น