ใบไม้เปลี่ยนสีที่ ศาลเจ้าดาไซฟู

ขับรถตะลอนเกาะคิวชู

โดย Tippawan Sirikoon   17 เม.ย. 2557

ใบไม้เปลี่ยนสีที่ ศาลเจ้าดาไซฟู ฟูกุโอกะ

ฟูกุโอกะ ที่เป็นศูนย์กลางการค้า เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของเกาะคิวชู เกาะตอนใต้ของญี่ปุ่น และสถานที่ท่องเที่ยวที่ห้ามพลาดเมื่อมาถึงเมืองนี้ ก็คือ ศาลเจ้าดาไซฟุ (Dazaifu Tenmangu Shrine) เป็นศาลเจ้าที่มีประวัติความเป็นมายาวนานนับพันปี และได้ชื่อว่าเป็น 1 ใน 10 ศาลเจ้าที่ต้องมาเยี่ยมชมจากศาลเจ้าที่มีเป็นร้อย ๆ แห่งในญี่ปุ่น ขับรถจากฟูกุโอกะมาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มาตามทางหลวงหมายเลข 3 และเลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงหมายเลข 35 รวมระยะทางแล้วประมาณ 20 กิโลเมตร ก็ถึงจุดหมาย พอมาถึงบริเวณทางเข้าศาลเจ้าก็จะเห็นคุณพ่อคุณแม่พาเด็ก ๆ ที่แต่งด้วยชุดประจำชาติทั้งเด็กหญิงและเด็กชายมาขอพรที่ศาลเจ้ากันเยอะเลย น่าเอ็นดูเชียว

ตลอดสองข้างทางเข้าศาลเจ้ามีร้านขายของที่ระลึกที่มีทั้งตุ๊กตาฮากาตะ ฮาริโกะ กระเป๋าใส่เศษตังค์ที่ทำจากผ้าลายสวยๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของญี่ปุ่น ร้านอาหาร และร้านขนมอุเมงะเอะ โมจิ (Umegae-mochi) โมจิย่างทำจากแป้งข้าวเหนียวไส้ถั่วแดงที่อบให้กรอบ มีให้เลือกหลายร้านเลยหละ ก่อนเข้าไปศาลเจ้าจะมีสะพานสีแดงข้ามลำธาระเล็กๆ ที่ไหลไปรวมเป็นบ่อปลา ริมบ่อน้ำเป็นสวนสวย ๆ ที่ต้นไม้ร่มครึ้ม และเดือนพฤศจิกายนเป็นช่วงใบไม้เปลี่ยนสี มีทั้งสีเหลือง สีแดง ของต้นเมเปิ้ล ดูแล้วสวยดี ทางเข้าศาลเจ้าจะมีรูปปั้นวัวเทพเจ้านอนอยู่บนแท่น ผู้คนเค้ามีความเชื่อว่าหากลูบหัววัวเทพเจ้านี้แล้วจะทำให้หายจากโรคภัยและมีความโชคดี อีกอย่างหนึ่งที่ก่อนจะเข้าไปไหว้พระขอพรทุกคนจะมาที่บ่อน้ำเพื่อชำระล้างสิ่งสกปรกด้วยการล้างมือ ล้างหน้า เราเห็นเด็กนักเรียนบางคนก็รองน้ำมาดื่มด้วยนะ และที่เห็นเด็กนักเรียนทำเหมือนๆ กันอีก ก็คือ นำกระดาษที่ไปเสียมซีมาแล้วนำมาผูกไว้กับเชือกที่ทางศาลเจ้าเตรียมไว้ให้ดูแล้วแน่นขนัดแทบจะไม่มีที่ให้ผูกเลย

วันที่เรามาเค้ามีการตกแต่งสวนด้วยดอกเบญจมาสนานาชนิด หลากหลายสี และจัดซุ้มดอกไม้สวยๆ ไว้ให้เด็ก ๆ ได้มาถ่ายรูปกันด้วยนะ เห็นคุณพ่อคอยตระกองกอดลูกสาวที่สวมชุดกิโมโนถ่ายรูปแล้วน่ารักดี เราอยากเห็นเมืองไทยเรามีเทศกาลสำหรับเด็กๆ บ้าง จะได้ทำให้เด็ก ๆ รักษาขนบธรรมเนียมประเพณีไทยของเราไว้น่ะ

Was this article helpful?

รายงานข้อผิดพลาด

0
1
Tippawan Sirikoon

Tippawan Sirikoon @Tippawan Sirikoon

ฉันเป็นนักเดินทางตั้งแต่เด็กจนตอนนี้อายุปาเข้าไปเลข 5 แล้ว แต่ยังชอบเดินทางอยู่เลย สมัยยังมีเรี่ยวมีแรงก็เที่ยวป่าเที่ยวเขา เที่ยวทะเล  จนมีคำพูดติดปากว่า “หนาวขึ้นเหนือ ร้อนลงใต้” และยังเป็นนักกีฬาจึงทำให้มีโอกาสเดินทางเยอะ ทั้งในและต่างประเทศ จนเมื่ออายุ 30 ปี ก็ได้ทุนของสำนักงานส่งเสริมเยาวชนแห่งชาติ ร่วมกับ องค์การความร่วมมือระหว่างประเทศของญี่ปุ่น หรือ JICA เข้าร่วมโครงการมิตรภาพสำหรับศตวรรษที่ 21 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นโครงการมิตรภาพเยาวชนอาเซียน – ญี่ปุ่น   เดินทางไปร่วมกิจกรรมที่ประเทศญี่ปุ่นในนามของกลุ่มผู้นำเยาวชน เป็นเวลา 1 เดือน เพราะตอนนั้นฉันเป็นโค้ชบาสเกตบอล จึงได้รับการคัดเลือก  และตั้งแต่นั้นมาฉันก็ชื่นชอบและหลงรักประเทศญี่ปุ่น เพราะความมีระเบียบวินัยของผู้คน  การเก็บรักษาวัฒนธรรมและประเพณีไว้ให้คนรุ่นหลังได้เรียนรู้  นอกจากนี้อาหารการกินก็ไม่แตกต่างจากบ้านเรามากนัก และจนถึงปัจจุบันฉันก็ยังวางแผนการเดินทางไปญี่ปุ่นทุกปี และส่วนใหญ่จะขับรถเที่ยวเองด้วย  ตามไปเที่ยวกันเลยนะคะ

เข้าร่วมการสนทนา

Wanida Kaewwong หนึ่งปีมาแล้ว